The President of Ethiopia
The three main heroes of our adventures have fallen for the charms of a Russian woman. The Russian women are, as we all know, dressed up with high heels, the thinnest dresses and the shortest skirts. I’ve heard people whispering that femme fatale originally is a Russian word, but to check if that’s true, we should verify that with the КГБ. Anyway, our heroes lost their heads for a Russian woman, but this one is different. It’s a lady, small in stature, slender called, without high heels and so apparently has never been seen in miniskirt. It’s not the appearance of our guide in the Russian jungle of ignorance which keeps our boys imprisoned in the depths of the Russian construction giants, yearning for the moment to catch a glimpse of her presence and to listen carefully how she explains the language of love. While she’s the most beautiful of all-without even knowing it-her humour, charisma and at the same time also her charm and intelligence is what caught their eye. That’s the only thing that counts for them.
Her name is Катя, short version of Екатарина. So short, but subtly shortened by her parents that the grace of her original name still stands tall, and they also managed to add some genius simplicity to her name.
The way she tries to penetrate our minds and causes myalgia in our brains by letting them do such exercises which no other women ever could’ve managed, is to say the least as a miracle that fell from the sky. She knows how to pull a string in our brains and let this string snap just at the moment she wants it to. Thats why our three heroes have so much passion for her.
By giving an example we could only fall short in explaining the magnificence; the greater good simply can’t be explained. But nevertheless we will try to show you a glimpse of the inaccessible.
Here we meet the President of Ethiopia
At first a strange person in this context, but soon it will be clear why our distant friend is quoted. During mental gymnastics we had an exercise that was way beyond the rings or the bridge. The exercise involved our Russian speaking abilities. Катя brought little finger puppets, from the blue-yellow company from Sweden, known of course by all of us, with which we had to play a role. For once we imagined ourselves out of our small classroom and pretended to be in a huge Television Studio where an interview was recorded with, yes indeed, the President of Ethiopia (who suspiciously looked quite familiar to Santa Claus, but here for we also have to ask the КГБ for an explanation). Our robust hero Ziggy got the phenomenal role of the interviewer on his finger, which brought great responsibility with it, to keep the (Russian) conversation going. The pressure was clearly felt, but fortunately he got assistance of his noble friend Willem who meanwhile became the expert of Ethiopia, who had to pass on all kinds of little facts. Not an easy task, considering the short time our heroes were wandering the Russian streets, still in need of their guide in the deepest darkness. Anyway, the interviewer, a figure on the index finger of Ziggy, dressed up like a cook, the Ethiopia expert, a doll at Willems finger, with diving suit, were interviewing the President Ethiopia, a small figure, which listens to the name of Санкта Клаус, at the finger of our genius classmate Patrick, assisted by the highly critical audience, epitomized by our charming classmate Susanne
During this exercise we, and Катя also, had to laugh so much that our pants started to colour brown and still are. Therefore I tremble and shiver to meet the times that 'The President of Ethiopia' is being cited again and we will have to wash our pants again. Катя is a relief in always-grey Russia and her surly looking inhabitants. Her teaching method is based on the theory that with hard work and a good dose of fun, the language will slide into our minds like warm honey glides into your tea. I wish I always could be ignorant so I can keep taking her classes.
Ignorance is bliss
zaterdag 31 juli 2010
vrijdag 30 juli 2010
The temptations of the three heroes
Saint Petersburg has turned into more than a city. We have arrived in the middle of temptations. Even Saint Augustine wouldn’t have been able to refuse all of them. These are our confessions.
What has happened? We arrived two weeks ago, curious and a bit anxious, to take our first baby steps in the desert of Russian language. The trip proved to be much more than a grammar lesson: we have encountered many dangerous distractions along the way.
First of all: our teacher. We invite you to read the memorable and quite inviting blog on this subject. She is a different light after all the boring language lessons we were obliged to follow. Katya, sun of all suns; sea among lakes; shooting star in the middle of waiting planets, we thank you like three ugly ducklings thank their mother for taking them along.
Secondly: as a result of the utter desolateness of the environment, we have been forced to break out and investigate the city. This has been quite interesting: during their first visit to the Nevskij Prospekt, after five minutes, the Robust Hero and Beethoven walked into a flash-mob of tight skirted girls. Then we had a pizza. Which was very nice. The heroes walked along the bridges. They were painted in many beautiful, exotic colours. The water added a combination of sunny Amsterdam and dreamy Venice to the houses along the glistening water. The architecture is preposterously rich in Saint Petersburg. It’s strange: one thinks one has seen it all before, but in a slightly different order. Along the canals, the city is like a combination of three girls you once liked when you didn’t have the observation skills to define their outstanding qualities.
At night, the city is like a dark angel, spreading her wings over the dawning city. Drunk people, blinking neon lights, gushing beer, honking hummers, singing Russians (and Dutchmen – no, only Dutchmen are singing: our voices match well. At least, that’s what we know for certain. We think. We do.), improvisation taxi’s, whole chickens for sale, sudden fireworks, an almost empty metro with empty beer cans under the seats, opening bridges (yes, you do feel like losing the ground under your feet, that’s a marvellous feeling. Let go.), an overabundance of alcohol and finally: getting home at seven o’clock in the morning and still sweating from the heat, a heat that seems to be hiding under your sheets, a heat that captures all your thoughts and makes you yearn for someone walking by and providing a slight breeze.
Although we promised ourselves otherwise, our third temptation has been one of the oldest and mightiest powers in the world: beer. At the time of our arrival (how long ago!) we were very willing to learn the Russian language (and what a beautiful, poetic, logical, nonsensical, singing and desiring language this one turned out to be!) and drink as little alcoholic beverage as possible, but as soon as the Noble Friend discovered the wonder of beer in a huge plastic bottle, we started a journey along the wonders of the world which constitute the huge amount of possible Russian alcoholic sweethearts. The best beer is Slovakian origin, though. The best vodka doesn’t rime with vodka. And the best wine is Georgian. Georgians know how to perform karaoke. Fat ladies dance to the song of an old, bold man. These are the days.
Fourthly, we are but humans, we’d like to mention the Russian Girl. She walks around on VERY high heels (kabluki) and dresses in such tight clothes, the laws of decency demand we hold our breath and be silent. She is too skinny, though, and a smile rarely escapes from her stiff lips. She has got rather long hair, which she likes to sweep past an unsuspecting body in the metro. Her eyes are fierce, bitterly fierce, and gaze like someone who’s going to war. She likes sunglasses, an occasional piercing, thick, red lips, and she has got a tendency to look like the types we encounter in the centre of our home town, draped with lingerie, behind red lights, adorned with grins of old woman.
Finally, we couldn’t leave this blog without telling all of you of the beautiful, fascinating, captivating, mesmerizing Neva. The Neva flows like a queen: her wide, auburn eyes gaze along every spot of the horizon (she knows all that is in her area already.) as she slowly descends to the city. Her throne is somewhere else, somewhere in the east, in a sun-drenched palace guarded by patient soldiers. Her arms are folded around her waist, to allow her to glide through the water like a silent ship. She is a Siren, luring us into the deep; a Cleopatra, stinging her servants in the breasts; a Natasha Rostov, winking her maids with an ascending smile. She doesn’t have to use her legs, as her environment guides her politely through her country.
All senses fade away
In the darkness of such a day.
We will go alone, where eyes can’t see the end
Of the river, where ears can’t hear a sound.
So silent searching footsteps take us
To our last will: to be buried in the river,
To our only faith: Queen Neva,
To our final truth:
She must be loved.
Yours truly,
Ziggy, Willem and Florian.
What has happened? We arrived two weeks ago, curious and a bit anxious, to take our first baby steps in the desert of Russian language. The trip proved to be much more than a grammar lesson: we have encountered many dangerous distractions along the way.
First of all: our teacher. We invite you to read the memorable and quite inviting blog on this subject. She is a different light after all the boring language lessons we were obliged to follow. Katya, sun of all suns; sea among lakes; shooting star in the middle of waiting planets, we thank you like three ugly ducklings thank their mother for taking them along.
Secondly: as a result of the utter desolateness of the environment, we have been forced to break out and investigate the city. This has been quite interesting: during their first visit to the Nevskij Prospekt, after five minutes, the Robust Hero and Beethoven walked into a flash-mob of tight skirted girls. Then we had a pizza. Which was very nice. The heroes walked along the bridges. They were painted in many beautiful, exotic colours. The water added a combination of sunny Amsterdam and dreamy Venice to the houses along the glistening water. The architecture is preposterously rich in Saint Petersburg. It’s strange: one thinks one has seen it all before, but in a slightly different order. Along the canals, the city is like a combination of three girls you once liked when you didn’t have the observation skills to define their outstanding qualities.
At night, the city is like a dark angel, spreading her wings over the dawning city. Drunk people, blinking neon lights, gushing beer, honking hummers, singing Russians (and Dutchmen – no, only Dutchmen are singing: our voices match well. At least, that’s what we know for certain. We think. We do.), improvisation taxi’s, whole chickens for sale, sudden fireworks, an almost empty metro with empty beer cans under the seats, opening bridges (yes, you do feel like losing the ground under your feet, that’s a marvellous feeling. Let go.), an overabundance of alcohol and finally: getting home at seven o’clock in the morning and still sweating from the heat, a heat that seems to be hiding under your sheets, a heat that captures all your thoughts and makes you yearn for someone walking by and providing a slight breeze.
Although we promised ourselves otherwise, our third temptation has been one of the oldest and mightiest powers in the world: beer. At the time of our arrival (how long ago!) we were very willing to learn the Russian language (and what a beautiful, poetic, logical, nonsensical, singing and desiring language this one turned out to be!) and drink as little alcoholic beverage as possible, but as soon as the Noble Friend discovered the wonder of beer in a huge plastic bottle, we started a journey along the wonders of the world which constitute the huge amount of possible Russian alcoholic sweethearts. The best beer is Slovakian origin, though. The best vodka doesn’t rime with vodka. And the best wine is Georgian. Georgians know how to perform karaoke. Fat ladies dance to the song of an old, bold man. These are the days.
Fourthly, we are but humans, we’d like to mention the Russian Girl. She walks around on VERY high heels (kabluki) and dresses in such tight clothes, the laws of decency demand we hold our breath and be silent. She is too skinny, though, and a smile rarely escapes from her stiff lips. She has got rather long hair, which she likes to sweep past an unsuspecting body in the metro. Her eyes are fierce, bitterly fierce, and gaze like someone who’s going to war. She likes sunglasses, an occasional piercing, thick, red lips, and she has got a tendency to look like the types we encounter in the centre of our home town, draped with lingerie, behind red lights, adorned with grins of old woman.
Finally, we couldn’t leave this blog without telling all of you of the beautiful, fascinating, captivating, mesmerizing Neva. The Neva flows like a queen: her wide, auburn eyes gaze along every spot of the horizon (she knows all that is in her area already.) as she slowly descends to the city. Her throne is somewhere else, somewhere in the east, in a sun-drenched palace guarded by patient soldiers. Her arms are folded around her waist, to allow her to glide through the water like a silent ship. She is a Siren, luring us into the deep; a Cleopatra, stinging her servants in the breasts; a Natasha Rostov, winking her maids with an ascending smile. She doesn’t have to use her legs, as her environment guides her politely through her country.
All senses fade away
In the darkness of such a day.
We will go alone, where eyes can’t see the end
Of the river, where ears can’t hear a sound.
So silent searching footsteps take us
To our last will: to be buried in the river,
To our only faith: Queen Neva,
To our final truth:
She must be loved.
Yours truly,
Ziggy, Willem and Florian.
Alone he beat all the Russians. Lucas Arnoldussians
Strange isn't it, how one can be halfway around the world and still feel at home? This giant colossus we tend to call Saint-Petersburg has harboured our bodies for the last 14 days and has harvested our hearts and souls! In return it fed our brains with its language, its history, its culture and its people. Memories we shan't forget! Not a thing we'll ever regret!
Viva Peterburgya! When our three heroes met on the linguistic battlefield, only a fortnight ago, we had no hope for allies. But when the dawn of battle broke, the Australian, Italian, Austrian and American trumpets called! And forth trod the foreign warriors, as strange to each other as they were to us and this seemingly godforgotten country! "Now we are here, give us beer!" it sounded from the back of the Dutch regiment and soon our fellow soldiers agreed. Alcohol unites what no flag or song can!
We started marching, into the great unknown! Into the mouth of Hell, into the belly of the smoldering colossus without knowing where we were actually going. Luckily we had Tessa to guide us, a qualified scout indeed! To Primorskaya we went, where we dug ourselves underground and continued to Njevskiy Prospekt! The city was ours to have, for our foes were weakened by our sudden attack and the unsuspected summer heat. Who would have guessed that it would be handy to fight a war during the hottest summer since 130 years? But then again; neither Napoleon nor the Nazis succeeded in succesfully attacking this necrofrostbitten country because it was well, necrofrostbittenish. Summer's a good thing when invading Russia. Suck it.
Tessa handed us over to Nastya-practice-coördinator who showed us around in, that is to say: give us Le Grande Tour of, our new Empire. Student and Imperator at the same time, we felt empowered and shy.
Novaya Gollandia is now simply known as home.
Now, to convince our new subjects of our Majesty and our willingness we had to learn the language, which mainly consists of noise and unpronouncable words. Luckily there rose a wonderful woman from the raging Russian crowd. Her name was Katya, and that's all we needed to know. Her reputation preceeded her, as did the driving skills of our chauffeur Alexander, like the smell of food precedes the Cornucopia.
With our enemies reduced to ash, and the buildings we didn't like completely ransacked, our heroes and their international following returned to their castle to enjoy their last dinner as free men, before fully accepting their duties as the new rulers of this godforsaken city (for what ruler is free?). Our jester and teacher-to-be Katya entertained us during our dinnner by imitating various birds, a shark, us and Lenin. Behind these great conquerors is a great woman, which goes to show something, although we're not quite sure what.
[Today it rained. The last time it rained we were with Nastya-practice-coördinator, having a beer at the Gulf of Finland. Today it rained. We were having a barbecue with Nastya-practice-coördinator, who from now on shall be know as Nastya-Rainbringer. Epic. She has impressive eyes too.
Anyway.]
Although this city appears to be quite ugly at first, tis not. Our eyes just had to adjust to either the macroscopic or the microscopic scale that beauty is to be seen in here. It is found in the smallest appartments (take for example the Kwartira of Miss Rainbringer), or on the outside of huge cathedrals, but not in what we could call the city-in-itself. Everything here seems to be covered in dust, but with eyelashes like ours we will brush that dust away. We are not only barbarians, we're archeologists too.
If beauty was something that we could measure, calculate and divide evenly among any number of objects, one could turn this city around and turn it into something average. For something average, this place is not, nor should it become so. The beauty of Peterburgya is its paradox. The beauty of the ugliness, and the real beauty of only a handful of places, that altogether make for an awkward whole. Like a body that's missing an arm, but has an extra hand where its third nipple should have been. Aye.
The mustard's quite good here. The Italians called it Senf, but that's German. Twas good with mashed potatoes.
Our heroes will have their final classes on the 30th of july, and are leaving this country on the first of august, to make room for a new batch of heroes that can hopefully outshine our glory!
Though our rule was shortlived, it was prosperous. And even though the people of this place taught us more than we could teach them, I'm still sure that we left a mark on these people: our fellow soldiers, our guides, our teachers!
Let's drink to the mark of Ruskiy yazik!,
The Trinity of Dutch Heroes
Viva Peterburgya! When our three heroes met on the linguistic battlefield, only a fortnight ago, we had no hope for allies. But when the dawn of battle broke, the Australian, Italian, Austrian and American trumpets called! And forth trod the foreign warriors, as strange to each other as they were to us and this seemingly godforgotten country! "Now we are here, give us beer!" it sounded from the back of the Dutch regiment and soon our fellow soldiers agreed. Alcohol unites what no flag or song can!
We started marching, into the great unknown! Into the mouth of Hell, into the belly of the smoldering colossus without knowing where we were actually going. Luckily we had Tessa to guide us, a qualified scout indeed! To Primorskaya we went, where we dug ourselves underground and continued to Njevskiy Prospekt! The city was ours to have, for our foes were weakened by our sudden attack and the unsuspected summer heat. Who would have guessed that it would be handy to fight a war during the hottest summer since 130 years? But then again; neither Napoleon nor the Nazis succeeded in succesfully attacking this necrofrostbitten country because it was well, necrofrostbittenish. Summer's a good thing when invading Russia. Suck it.
Tessa handed us over to Nastya-practice-coördinator who showed us around in, that is to say: give us Le Grande Tour of, our new Empire. Student and Imperator at the same time, we felt empowered and shy.
Novaya Gollandia is now simply known as home.
Now, to convince our new subjects of our Majesty and our willingness we had to learn the language, which mainly consists of noise and unpronouncable words. Luckily there rose a wonderful woman from the raging Russian crowd. Her name was Katya, and that's all we needed to know. Her reputation preceeded her, as did the driving skills of our chauffeur Alexander, like the smell of food precedes the Cornucopia.
With our enemies reduced to ash, and the buildings we didn't like completely ransacked, our heroes and their international following returned to their castle to enjoy their last dinner as free men, before fully accepting their duties as the new rulers of this godforsaken city (for what ruler is free?). Our jester and teacher-to-be Katya entertained us during our dinnner by imitating various birds, a shark, us and Lenin. Behind these great conquerors is a great woman, which goes to show something, although we're not quite sure what.
[Today it rained. The last time it rained we were with Nastya-practice-coördinator, having a beer at the Gulf of Finland. Today it rained. We were having a barbecue with Nastya-practice-coördinator, who from now on shall be know as Nastya-Rainbringer. Epic. She has impressive eyes too.
Anyway.]
Although this city appears to be quite ugly at first, tis not. Our eyes just had to adjust to either the macroscopic or the microscopic scale that beauty is to be seen in here. It is found in the smallest appartments (take for example the Kwartira of Miss Rainbringer), or on the outside of huge cathedrals, but not in what we could call the city-in-itself. Everything here seems to be covered in dust, but with eyelashes like ours we will brush that dust away. We are not only barbarians, we're archeologists too.
If beauty was something that we could measure, calculate and divide evenly among any number of objects, one could turn this city around and turn it into something average. For something average, this place is not, nor should it become so. The beauty of Peterburgya is its paradox. The beauty of the ugliness, and the real beauty of only a handful of places, that altogether make for an awkward whole. Like a body that's missing an arm, but has an extra hand where its third nipple should have been. Aye.
The mustard's quite good here. The Italians called it Senf, but that's German. Twas good with mashed potatoes.
Our heroes will have their final classes on the 30th of july, and are leaving this country on the first of august, to make room for a new batch of heroes that can hopefully outshine our glory!
Though our rule was shortlived, it was prosperous. And even though the people of this place taught us more than we could teach them, I'm still sure that we left a mark on these people: our fellow soldiers, our guides, our teachers!
Let's drink to the mark of Ruskiy yazik!,
The Trinity of Dutch Heroes
donderdag 29 juli 2010
Het verdriet van een aangeschoten holenmens
Geachte lezer,
Wij zijn een collectief - nee, wij zijn legioen - uit toevalligheden samengeklonterd tot de boter van het in-de-wereld-zijn, en daarmee bedoelen we dan: 'wij zijn hier, hier zijn wij!'. Maar waar zijn wij dan? Gevangen tussen hemel en aarde, overgeleverd aan Katya die voor ons communiceert met, en differentieert tussen, deze twee sferen.
De gehaktballen die hunzelfs oorzaak constitueerden zijn al lang verorberd door gretige Italianen en meer van zulk gespuis, alsof het een lieve lust was. En dat was het ook. Hoewel de terugreis al op de deur staat te kloppen als een stel Jehova's met darmspasmen is ons vertrek vooralsnog niet aan de orde. Chorasjo!
Onze geniale klasgenoot was ziek vandaag.
Russische hotdogs werken wel, maar je moet eerst het plasticje er af halen.
Het is al donderdag, morgen is het vrijdag, zaterdag is het niet meer in Sint-Petersburg. Enkele van onze vrienden zullen achterblijven, maar deze drie-eiige eenling zal zich uit elkander moeten worstelen om gezamenlijk ieder zijn eigen weg te kunnen gaan. Ieder voor zich, Russkiy yazik voor ons allen.
Van Njevsky Prospekt tot de fabrieken uit 1860 hebben onze helden zich door deze vreemde stad geworsteld en zijn tot een aantal conclusies gekomen, maar die houden we liever voor onszelf. Wat veel belangrijker is, is het gevoel: een gevoel van we willen blijven, een gevoel van doet u er mij nog zo één. Held I hoopt in de winter terug te kunnen komen, hopende dat het dan geen 36 graden zal zijn. Liever -36.
Morgen de laatste dag, morgen het laatste feest! Morgen gaat Held III eindelijk naar het Aquapark!
Vandaag staat ons nog een barbecue te wachten die geldt als praktijkopdracht. Een goede oefening in vriendelijkheid, oprechtheid, eten, drinken, zingen, dansen en springen. En Russisch, misschien.
Met florissantste groet,
Helden I t/m III
Wij zijn een collectief - nee, wij zijn legioen - uit toevalligheden samengeklonterd tot de boter van het in-de-wereld-zijn, en daarmee bedoelen we dan: 'wij zijn hier, hier zijn wij!'. Maar waar zijn wij dan? Gevangen tussen hemel en aarde, overgeleverd aan Katya die voor ons communiceert met, en differentieert tussen, deze twee sferen.
De gehaktballen die hunzelfs oorzaak constitueerden zijn al lang verorberd door gretige Italianen en meer van zulk gespuis, alsof het een lieve lust was. En dat was het ook. Hoewel de terugreis al op de deur staat te kloppen als een stel Jehova's met darmspasmen is ons vertrek vooralsnog niet aan de orde. Chorasjo!
Onze geniale klasgenoot was ziek vandaag.
Russische hotdogs werken wel, maar je moet eerst het plasticje er af halen.
Het is al donderdag, morgen is het vrijdag, zaterdag is het niet meer in Sint-Petersburg. Enkele van onze vrienden zullen achterblijven, maar deze drie-eiige eenling zal zich uit elkander moeten worstelen om gezamenlijk ieder zijn eigen weg te kunnen gaan. Ieder voor zich, Russkiy yazik voor ons allen.
Van Njevsky Prospekt tot de fabrieken uit 1860 hebben onze helden zich door deze vreemde stad geworsteld en zijn tot een aantal conclusies gekomen, maar die houden we liever voor onszelf. Wat veel belangrijker is, is het gevoel: een gevoel van we willen blijven, een gevoel van doet u er mij nog zo één. Held I hoopt in de winter terug te kunnen komen, hopende dat het dan geen 36 graden zal zijn. Liever -36.
Morgen de laatste dag, morgen het laatste feest! Morgen gaat Held III eindelijk naar het Aquapark!
Vandaag staat ons nog een barbecue te wachten die geldt als praktijkopdracht. Een goede oefening in vriendelijkheid, oprechtheid, eten, drinken, zingen, dansen en springen. En Russisch, misschien.
Met florissantste groet,
Helden I t/m III
De ochtend is kort
-Donderdagochtend 8.25
-Florian mag blijven liggen
-Geluksvogel
-We hebben weer koffie
-Het is 's ochtends kouder dan 's avonds
-Ziggy is blij dat we koffie hebben
-Een mannetje besproeit de plantjes
-Niet per ongeluk neemt hij ook de straat mee
-Русский логики
-Koffie wordt koud door er naar te staren
-De laatste les in de ochtend
-Daar zijn we blij om
-Overal zie ik mensen uit de kolossen komen
-Allemaal gaan ze ergens heen
-Maar da's logisch
-Vrouwen op naaldhakken
-Je kunt ze horen op de 13e verdieping
-Het mannetje sproeit onverminderd door
-We hebben nog één banaan
-Ik moet douchen
-8.34
-De koffie is nog niet koud
De ijsklont heeft een kort leven
Het klimaat in St. Petersburg moet op de schop genomen worden. Het is onze drie helden zwaar gevallen, het is hier al twaalf (12) dagen achtereen warmer dan 30˙. Willem sprak vandaag via het wereldwijde vriendennetwerk facebook een vriend van hem die momenteel in Rio de Janeiro zit te zitten. Deze vriend, verder Marius genoemd, zei met een gemene lach, ‘Oh, zit je in St. Petersburg? Dan zul je vast je bontmuts meegenomen hebben, hier is het veel warmer dan bij jou’.
Nu moest Willem even nadenken wat hier op te antwoorden, wilde hij gewoon uitleggen dat het hier al de godganse tijd snik en snikheet is en een bontmuts dragen niet aan te raden was, of zou hij direct een vinnige, doch slim geplaatste opmerking maken dat Marius niets wist waarover hij sprak en totaal wereldvreemd was? Hij koos voor de droge opmerking dat het hier vandaag 34˙ was geweest en dat het morgen wel eens een graadje er bovenop kon worden.
Verbijstering.
34˙ in St. Petersburg!!? Dat lag toch in Rusland? En dan ook nog eens heel erg noordelijk? Ja, dat ligt in Rusland en ook nog eens als de noordelijkste miljoenenstad ter wereld (!) Zo, dan was het warmer dan in Rio de Janeiro, Marius moest even slikken, althans, dat stelde ik me zo voor, dat hij even moest slikken achter zijn computer helemaal aan de andere kant van de wereld, vol verbazing turend naar z’n beeldscherm.
Ja, onze helden hadden er vooraf ook niet op gerekend dat het hier zo niet koud zou zijn. Toen de cursus werd geboekt is er even gekeken op internet hoe warm het was en met vreugd werd geconstateerd dat de 20˙ werd geraakt, we konden met T-shirt buiten lopen, hoi hoi hoi!! Daarop zijn ook de koffers ingepakt en de twee lange broeken liggen nu onaangetast te sluimeren ergens diep onderin de reistas. (Zo maar eens kijken of ze er überhaupt nog wel liggen, ik heb ze niet meer gezien, noch aan ze gedacht.) Maar nu wordt er elke dag wel gezegd of gesteund dat het vandaag toch écht aanzienlijk warmer is dan de vorige bloedhete dag. Zelfs het huiswerk wordt gezien als mindere reden om over te klagen. Een van de fanatiekste cursisten, Tessa, heeft het zelfs gepresteerd om een halve dag ondergronds in de metro door te brengen, omdat ze daar onder het genot van een airconditioning haar Russische woordjes heeft kunnen leren.
Volgende keer komen we in de winter, dan weten we wat we moeten verwachten; bontmutsen en veel wodka voor de warmte. Nu trouwens schrijvend over hitte en wodka springt opeens een journaalbeeld van twee weken geleden op, waarin werd vermeld dat Moskou z’n heetste zomer in x jaar meemaakt en dat mensen massaal de fonteinen en rivieren in springen. Van tevoren heeft men zich naar Russisch gebruik volgeladen met wodka en daarna waagt men zich aan een heerlijk verfrissende duik in de rivieren die Rusland rijk is. Helaas vergeet men na een slok of twaalf wel eens hoe de beweging te zwemmen tot stand komt en men zakt weg in het verfrissende water en u trekt uw conclusie.
Wat was het punt van dit verhaal, ik weet het niet meer, ik ben het kwijt, het begon mooi, maar eindigde in mijmeringen. Dat mag. We hebben het warm en dat houdt ons bezig.
Het Аквапарк lonkt
Nu moest Willem even nadenken wat hier op te antwoorden, wilde hij gewoon uitleggen dat het hier al de godganse tijd snik en snikheet is en een bontmuts dragen niet aan te raden was, of zou hij direct een vinnige, doch slim geplaatste opmerking maken dat Marius niets wist waarover hij sprak en totaal wereldvreemd was? Hij koos voor de droge opmerking dat het hier vandaag 34˙ was geweest en dat het morgen wel eens een graadje er bovenop kon worden.
Verbijstering.
34˙ in St. Petersburg!!? Dat lag toch in Rusland? En dan ook nog eens heel erg noordelijk? Ja, dat ligt in Rusland en ook nog eens als de noordelijkste miljoenenstad ter wereld (!) Zo, dan was het warmer dan in Rio de Janeiro, Marius moest even slikken, althans, dat stelde ik me zo voor, dat hij even moest slikken achter zijn computer helemaal aan de andere kant van de wereld, vol verbazing turend naar z’n beeldscherm.
Ja, onze helden hadden er vooraf ook niet op gerekend dat het hier zo niet koud zou zijn. Toen de cursus werd geboekt is er even gekeken op internet hoe warm het was en met vreugd werd geconstateerd dat de 20˙ werd geraakt, we konden met T-shirt buiten lopen, hoi hoi hoi!! Daarop zijn ook de koffers ingepakt en de twee lange broeken liggen nu onaangetast te sluimeren ergens diep onderin de reistas. (Zo maar eens kijken of ze er überhaupt nog wel liggen, ik heb ze niet meer gezien, noch aan ze gedacht.) Maar nu wordt er elke dag wel gezegd of gesteund dat het vandaag toch écht aanzienlijk warmer is dan de vorige bloedhete dag. Zelfs het huiswerk wordt gezien als mindere reden om over te klagen. Een van de fanatiekste cursisten, Tessa, heeft het zelfs gepresteerd om een halve dag ondergronds in de metro door te brengen, omdat ze daar onder het genot van een airconditioning haar Russische woordjes heeft kunnen leren.
Volgende keer komen we in de winter, dan weten we wat we moeten verwachten; bontmutsen en veel wodka voor de warmte. Nu trouwens schrijvend over hitte en wodka springt opeens een journaalbeeld van twee weken geleden op, waarin werd vermeld dat Moskou z’n heetste zomer in x jaar meemaakt en dat mensen massaal de fonteinen en rivieren in springen. Van tevoren heeft men zich naar Russisch gebruik volgeladen met wodka en daarna waagt men zich aan een heerlijk verfrissende duik in de rivieren die Rusland rijk is. Helaas vergeet men na een slok of twaalf wel eens hoe de beweging te zwemmen tot stand komt en men zakt weg in het verfrissende water en u trekt uw conclusie.
Wat was het punt van dit verhaal, ik weet het niet meer, ik ben het kwijt, het begon mooi, maar eindigde in mijmeringen. Dat mag. We hebben het warm en dat houdt ons bezig.
Het Аквапарк lonkt
Продолжить
Wodka giet sijpelend door schor zingende kelen.
Karaoke is alom. De tekst verdwijnt langzaam
In het vuile scherm. De zon schijnt onder. Een glas breekt krakend.
Wie spreekt? Wie schreeuwt? Wie proost?
Stemmen zwijgen, alleen gezang breekt door
Een sluier van gewiste lachtranen, van geel gelach. Van schaamdruppels.
Val. Bron van ongeveinsdheid. Val dieper,
Bereik een bodem, van een gedempte put. Waar is de schaamte?
Die schuilt onder het dak, het verkrampte dak dat samentrekt
In de spanning van vergeten nostalgie. Hier komt zij dan.
Lieve, Vroegere. Café waarin ik zat
Toen jij jouw gedichten voordroeg als aan de maan.
Een grimas vormt zich. De wenkbrauwen schuiven
Als zich openende bruggen van elkaar af. De mond,
Net sprekend, opent en sluit in weebewegingen.
Men baart klanken. De nacht slokt ze op.
Verder. Dieper. Langer.
Een slurf duikt de koelkast in. Verguld toeteren wij verder.
De schappen zijn vol. Er moet gedronken. Drink
Op de gastheer, op de schoonheid der vrouwen.
Spreek van vrolijke Russen, die Duits grommen in een vastgelopen lift.
Eer de zonsondergang. Eer de zwarte kleur. Eer het groene oog.
Brom en brul. Kamer, lach. Lach, spring
Van de monden op het balkon, verder
Naar een ander balkon, daar wordt geklonken en klinkt gebulder.
Drank gaat van hand tot hand. De monden zingen
Oude liederen in nieuwe talen; er is een blik
Diep als de bodem, donker als de bodem,
Veelbelovend als de nieuwste toevoer van gouden tijd.
Het zijn de ogen van de oudste, mooiste koningin
Die verleiden en verpanden in dezelfde tijd
- Waar is de tijd eigenlijk? -
Als zij lacht en drinkt. Aan neuzen hangen parels
En kettingen. En zweet. De gedachte zweeft
Tussen mogelijk en mogelijk.
Als haar ogen vallen, is het tijd.
Hier, daar, ergens
Zingen wij verder.
De dag is niet lang, maar de nacht is nog korter.
De wereld mag gaan, maar wij zingen verder.
woensdag 28 juli 2010
Wie heeft er een dageraad nodig na de mooiste zonsondergang?
Wij moeten eens schrijven over de mystiek van Sint Petersburg. Wij zullen haar niet onthullen, deze mystieke roos, maar slechts beschrijven zoals het ons armzalige bewonderaars betaamt. Het slijk rukt aan onze voeten, maar onze zwartomrande ogen zijn gericht op de nis van de eeuwige schoonheid. Gogol smeet het tweede deel van ‘Dode zielen’ in het vuur, wij vertrouwen onze ontboezemingen aan de eeuwigheid van het Wereld Wijde Web toe. Daartoe heeft de tijd ons gebracht.
Vandaag heeft een van ons kennis gemaakt met de Russische theologie. Deze is radicaal anders dan al het andere wat hij tot nu toe aan theologie had meegekregen: de folkloristische religie zoals iedere Rus (de filosoof trekt zijn wenkbrauwen op) die schijnt te kennen lijkt op een kruising van Plato en Poe. Wij verklaren ons nader, en hopen en verwachten dat Prins Andreas ons wil verlichten als wij het een en ander verkeerd uitleggen:
De Rus kent geen middenweg: er zijn slechts extremen. Er is dan ook geen Purgatorium: er is sprake van onze wereld en de donkere wereld. Geen Rus is geïnteresseerd in deze donkere wereld, maar mocht er toch iemand uit nieuwsgierigheid of verveling willen aankloppen bij de duisternis, dan dient hij zich te begeven naar het huisje van Baba Jaga. Dit huisje staat op kippenpoten. Het heeft één deur, die aan de kant van onze wereld is. Aangekomen krijgt hij een kruisverhoor en een kopje thee, waarna hij wordt toegelaten tot de donkere wereld. Het huisje richt zich op, draait zich om, en zet zich neer. De enige deur bevindt zich nu aan de kant van de donkere wereld. De reiziger stapt uit. Het huisje draait zich om. De grens is eenmalig over te steken.
Dit is de mystieke achtergrond van St. Petersburg. De fundamenten zijn extremen, pijlers zonder brug. Afgelopen zondagavond maakte een van onze helden deze allegorie in vrijwel letterlijke zin mee: de leslocatie en de appartementen van de cursisten bevinden zich op een eiland, het Vasilievsky eiland, dat ’s nachts vanaf half twee wordt afgesloten van de rest van de wereld. Hij was erbij, kijkend vanaf het eiland, toen de bruggen langzaam werden opgeheven tot zij als cipiers de wegen bewaakten naar de duisternis. Hij was erbij, toen de eerste diepzwarte silhouetten van reusachtige vrachtschepen langs vaarden als lange, onheilspellende slangen. De overkant van de Neva was fel verlicht, er was soms een flits van een fototoestel en de auto’s vlogen voorbij met toeterende lampen. Aan de kant van het eiland stond het volk ontheemd te kijken naar het licht. De mensen hingen over de reling. Er waren amper auto’s, waar kort gekleed volk instapte. Er werden weinig foto’s gemaakt, en alleen van de overkant. De huizen waren donker alsof de vijandelijke bommenwerpers elk moment werden verwacht.
Er zijn meer voorbeelden van deze mystiek: zwermen duiven, honderden duiven groot, die opvliegen en door lage bomen scheren, miraculeus genoeg zonder te blijven hangen; het huis van de lommerdmadam uit ‘Misdaad en straf’, dat achter de tralies de schaduw gevangen houdt; de zon boven de Neva en de maan die steeds groter lijkt te worden en laag aan de hemel wacht op zijn heerschappij over de dingen; twaalfjarige meisjes die roken en spugen als zeemannen bij Melville en door een allerlieflijkste moeder worden opgehaald uit het park; hele kippen die te koop zijn bij een plek die verder alleen Fanta verkoopt; een vrouw, beladen met piercings, leest Boelgakov in de metro; meisjes met vrijwel geen stof aan het lijf dragen grote kruizen om hun nek; het is verdomme 36 graden in de meest noordelijke miljoenenstad van de wereld; Oezbeken slopen oude paleizen alsof hun schoonmoeder net het verblijf heeft betrokken; in het park ligt iedereen rondom bordjes ‘gelieve niet op het gras te komen’; er wordt gevist in het park maar eigenlijk bier gedronken en gevloekt alsof de duivel de woorden influistert; de buschauffeurs spreken geen Russisch en toen twee Italianen en een Nederlander in een improvisatietaxi stapten, begon de beste man Chinees te praten.
De dichter werkt 's nachts
Ik dacht dat de dichter ALTIJD aan het werk was, maar het Russische leerboek vertelt anders; hij werkt enkel 's nachts. Daarom nu, 'De nacht is rond'.
-Woensdagochtend 01.49 uur
-Maar eigenlijk dinsdagnacht
-Het bier is op
-Ziggy ligt op bed, maar slaap niet, hij luistert
-Ik zit in het raam
-Het is nog steeds warm, 23˙
-Eurovisie songfestival winnaar Duitsland staat aan
-We hebben Russisch gegeten
-Gekookt door een Oostenrijkse, Australische, Nederlandse en Amerikaanse
-De Italiaanse heeft afgewassen
-Deze keer niet in ons appartement, dat was te klein
-Enkel muziek
-De Duitse van Eurovisie spreekt verbazingwekkend goed Engels
-We zijn al plannen aan het maken voor de weg nar huis
-Florian moet een modern schilderij beschrijven
-Ziggy moet sowieso de blog gaan lezen
-Florian zingt onverstaanbaar Engels
-The Prodigy
-Het gaat binnenkort alweer licht worden
-Het Аквапарк lonkt
-We gaan iets speciaals doen voor onze leraressen, ze zijn het waard
-Het is nog donker
-Ziggy fluit, hij leeft dus nog
-Florian zwijgt en zit aan z'n laptop, huiswerk om 1.57 uur?
-Nog steeds de Prodigy
-Florian is weg
-Prodigy = Wonderkind
-Wonderkind, ik ben vereerd
-De (Russische) Dichter werkt 's nachts
-Спаконие ноче
-Woensdagochtend 01.49 uur
-Maar eigenlijk dinsdagnacht
-Het bier is op
-Ziggy ligt op bed, maar slaap niet, hij luistert
-Ik zit in het raam
-Het is nog steeds warm, 23˙
-Eurovisie songfestival winnaar Duitsland staat aan
-We hebben Russisch gegeten
-Gekookt door een Oostenrijkse, Australische, Nederlandse en Amerikaanse
-De Italiaanse heeft afgewassen
-Deze keer niet in ons appartement, dat was te klein
-Enkel muziek
-De Duitse van Eurovisie spreekt verbazingwekkend goed Engels
-We zijn al plannen aan het maken voor de weg nar huis
-Florian moet een modern schilderij beschrijven
-Ziggy moet sowieso de blog gaan lezen
-Florian zingt onverstaanbaar Engels
-The Prodigy
-Het gaat binnenkort alweer licht worden
-Het Аквапарк lonkt
-We gaan iets speciaals doen voor onze leraressen, ze zijn het waard
-Het is nog donker
-Ziggy fluit, hij leeft dus nog
-Florian zwijgt en zit aan z'n laptop, huiswerk om 1.57 uur?
-Nog steeds de Prodigy
-Florian is weg
-Prodigy = Wonderkind
-Wonderkind, ik ben vereerd
-De (Russische) Dichter werkt 's nachts
-Спаконие ноче
dinsdag 27 juli 2010
Deze blog is best serieus, vergeleken met de rest
Willem, Florian en ik delen hier een appartement. Twee kamers (slaapkamer en een woonkamer-slash-keukentje) en een badkamertje met toilet delen wij tussen drie vadsige lichamen en drie al even vadsige, zo niet nog vadsiger, ego's. Daarom wil ik even van dit blog gebruik maken om nog eens mijn excuus aan te bieden voor mijn ochtendhumeur.
Dit appartement, dat met z'n drieën nog wel bewoonbaar is heeft gisteravond onderdak geboden aan een gezelschap van acht. Niet alleen dat, ook heb ik met enige hulp van Florian ("man, dat past toch nooit! Goed dan, ik prik wel even in de aardappels.") en Susanne ("er moet nog zout door.") voor het hele gezelschap gekookt. Koken is hier overigens een schattige aangelegenheid. We koken min-of-meer omstebeurt voor elkaar, meestal in het appartement van Susanne en de Italianen (ons appartement past daar 2 à 3 keer in), en dat is altijd gezellie. Het recept van gisteren was als volgt, en is gebaseerd op iets dat ik maak als ik niet zoveel inspiratie heb maar wel honger:
-Studentenvoer voor 8, waarvan het merendeel student-
Men kookt aardappels, zo'n 2 kilogram, en pureert die later. Daar gaat mosterd, enigszins melk en zout doorheen naar wens van het gezelschap. Schil de aardappels eerst met een schaar, zo gaat dat hier in Rusland.
Terwijl de aardappels langzaam aan het koken zijn op uw elektrische plaatje (laaaaaaaaaaaaaaaaaaannnnnnnnnnnnnngggggggggggggzzzzzzzzzzzzzzzzzzzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm)
bakt u drie paprika's (schrijver dezes prefereert rode, maar in Rusland vindt men alleen gele en groene), anderhalve grote ui (dat wil zeggen: een grote en een kleine ui) en een halve kilo champignons-uit-blik op uw andere, tweede en laatste elektrische plaatje.
Voor de herbivoren gooit men er geen vleesch bij, en houdt men dus een pannetje apart, dat bij gebrek aan derde elektrische plaatje pas later wordt klaargemaakt, maar voor de vleescheters (iedereen, minus onze vriendin uit Australië) gooit men Koteletti bij de al-aan-het-bakken-zijnde eerder genoemde paprika's, uien en champignons-uit-blik.
Het bakken der dingen gebeurt uiteraard in talloze liters olijfolie.
Ik vond het lekker, alles is opgegeten en ik heb niemand horen klagen. Missie geslaagd, lijkt me zo. Koken voor 8 mensen, in een appartement voor 3 met 2 elektrische kookplaatjes is serious business. De hoeveelheden bestek en de borden blijken ook iedere keer weer een uitdaging om over bekers en kopjes maar niet te spreken. Wat een weelde, wat een zondige overvloed.
Na het diner was er watermeloen, op watermeloen volgde pingpong op het speelveldje bij ons voor de deur en op de pingpong volgde voor de drie vaste helden van deze blog een flauw kaartspelletje, een pivo en crème-brûlée-ijs. Wat een armoe, wat een hemelse schaarste.
Noot: in de metro klinkt het begin van de omroep inderdaad als Nazdarowje. Dat zal echter wel niet.
Vandaag was het weer vroeg dag, want om 9 uur hadden Held I en III les terwijl Held II nog als een bewusteloze gnoe met een longemfyseem lag te ronken en te rochelen. Dat is confronterend. Het liefst zou je zo iemand en zijn gehele voor en nageslacht uitmoorden als een schattig nest zeehondjes, maar omdat wij toch ook beschaafde mensen zijn hebben we daar van afgezien. Maakt u zich dus geen zorgen, Florian en zijn familie leven nog.
Daar wij tegenwoordig de tegenwoordige tijd onder de knie hebben vond Katya het in de nabije verleden tijd tijd om te beginnen aan de verleden en toekomstige tijd, waar wij in de nabije toekomst huiswerk voor zullen moet maken. In het Russisch zijn de tijden interessant, vooral het concept verleden tijd is hier nogal anders dan wij gewend zijn en ook de vervoeging is enigszins raar. Het is niet moeilijk te leren om te leren of te schrijven, maar wel moeilijk toe te passen omdat de Russische taal een ander 'gevoel' heeft. Er is hier, om het cryptisch te stellen, veel meer verleden tijd dan in Nederland. Wie zo nodig wil weten wat dat betekent moet de cursus maar gaan doen, dit is immers een reclameblog (haha, reclameblok, woordgrapjes). De toekomstige tijd is dan wel weer heel vertrouwd.
De lestijd vliegt voorbij als een arend met pilletjes op, en zoals een olifant een pakje boter openmaakt met een gummiknuppel bewerkt Katya onze hersens, net zo lang totdat wij accepteren dat:
-See, it's easy one
-Fortunately, almost no exceptions
-Russian is logical language
-You will have questions tomorrow
-Patrick?
"Da!"
-We continue to ze exercise, chorasjo?
"Da"
-Patrick?
"Da!"
...en opeens was het tijd voor de naamvallen, waarvan wij er op het moment zes onderscheiden. In het struikgewas ritselde het van een zevende, maar onze docente wilde er niet veel over kwijt. Om het begrip naamvallen te relativeren voor onze klasgenoot Patrick vertelden we dat men er in het Fins 16 onderscheidt, en dat het in de Russkij Yazik met 6 à 7 stuks dus aardig meevalt. Da, narwal. De grammatica is hier overigens verkeerd om. Men verbuigt, vanuit elke andere taal die ik ken bekeken, het verkeerde woord. VREEMD. Dat wordt dus even wennen, maargoed: waarom ook niet, we zijn hier nu toch.
Wat nog meer te schrijven over onze dag? Het is immers pas half 4 en er staat Held III en mij zo nog een praktijkles in de stad te wachten. Bij mijn vorige praktijkles, waarbij ik een treinkaartje van hier naar Helsinki wilde kopen om ooit ook weer thuis te kunnen geraken, had mijn 'praktijkmeisje' (ieuw? Maar u volgt me wel) dat al geregeld voor ik stamelend een 'Ztrastvoedj' kon uitbrengen.
Vanavond eten we bij Susanne en de Italianen geloof ik, 21:00. Kate en Martina (Oostenrijk) koken als tegenprestatie voor mijn Magnum Supperus van gisteravond.
Met een groet,
Sigmund
Held I
PS: dit luisteren we vet veel.
Dit appartement, dat met z'n drieën nog wel bewoonbaar is heeft gisteravond onderdak geboden aan een gezelschap van acht. Niet alleen dat, ook heb ik met enige hulp van Florian ("man, dat past toch nooit! Goed dan, ik prik wel even in de aardappels.") en Susanne ("er moet nog zout door.") voor het hele gezelschap gekookt. Koken is hier overigens een schattige aangelegenheid. We koken min-of-meer omstebeurt voor elkaar, meestal in het appartement van Susanne en de Italianen (ons appartement past daar 2 à 3 keer in), en dat is altijd gezellie. Het recept van gisteren was als volgt, en is gebaseerd op iets dat ik maak als ik niet zoveel inspiratie heb maar wel honger:
-Studentenvoer voor 8, waarvan het merendeel student-
Men kookt aardappels, zo'n 2 kilogram, en pureert die later. Daar gaat mosterd, enigszins melk en zout doorheen naar wens van het gezelschap. Schil de aardappels eerst met een schaar, zo gaat dat hier in Rusland.
Terwijl de aardappels langzaam aan het koken zijn op uw elektrische plaatje (laaaaaaaaaaaaaaaaaaannnnnnnnnnnnnngggggggggggggzzzzzzzzzzzzzzzzzzzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm)
bakt u drie paprika's (schrijver dezes prefereert rode, maar in Rusland vindt men alleen gele en groene), anderhalve grote ui (dat wil zeggen: een grote en een kleine ui) en een halve kilo champignons-uit-blik op uw andere, tweede en laatste elektrische plaatje.
Voor de herbivoren gooit men er geen vleesch bij, en houdt men dus een pannetje apart, dat bij gebrek aan derde elektrische plaatje pas later wordt klaargemaakt, maar voor de vleescheters (iedereen, minus onze vriendin uit Australië) gooit men Koteletti bij de al-aan-het-bakken-zijnde eerder genoemde paprika's, uien en champignons-uit-blik.
Het bakken der dingen gebeurt uiteraard in talloze liters olijfolie.
Ik vond het lekker, alles is opgegeten en ik heb niemand horen klagen. Missie geslaagd, lijkt me zo. Koken voor 8 mensen, in een appartement voor 3 met 2 elektrische kookplaatjes is serious business. De hoeveelheden bestek en de borden blijken ook iedere keer weer een uitdaging om over bekers en kopjes maar niet te spreken. Wat een weelde, wat een zondige overvloed.
Na het diner was er watermeloen, op watermeloen volgde pingpong op het speelveldje bij ons voor de deur en op de pingpong volgde voor de drie vaste helden van deze blog een flauw kaartspelletje, een pivo en crème-brûlée-ijs. Wat een armoe, wat een hemelse schaarste.
Noot: in de metro klinkt het begin van de omroep inderdaad als Nazdarowje. Dat zal echter wel niet.
Vandaag was het weer vroeg dag, want om 9 uur hadden Held I en III les terwijl Held II nog als een bewusteloze gnoe met een longemfyseem lag te ronken en te rochelen. Dat is confronterend. Het liefst zou je zo iemand en zijn gehele voor en nageslacht uitmoorden als een schattig nest zeehondjes, maar omdat wij toch ook beschaafde mensen zijn hebben we daar van afgezien. Maakt u zich dus geen zorgen, Florian en zijn familie leven nog.
Daar wij tegenwoordig de tegenwoordige tijd onder de knie hebben vond Katya het in de nabije verleden tijd tijd om te beginnen aan de verleden en toekomstige tijd, waar wij in de nabije toekomst huiswerk voor zullen moet maken. In het Russisch zijn de tijden interessant, vooral het concept verleden tijd is hier nogal anders dan wij gewend zijn en ook de vervoeging is enigszins raar. Het is niet moeilijk te leren om te leren of te schrijven, maar wel moeilijk toe te passen omdat de Russische taal een ander 'gevoel' heeft. Er is hier, om het cryptisch te stellen, veel meer verleden tijd dan in Nederland. Wie zo nodig wil weten wat dat betekent moet de cursus maar gaan doen, dit is immers een reclameblog (haha, reclameblok, woordgrapjes). De toekomstige tijd is dan wel weer heel vertrouwd.
De lestijd vliegt voorbij als een arend met pilletjes op, en zoals een olifant een pakje boter openmaakt met een gummiknuppel bewerkt Katya onze hersens, net zo lang totdat wij accepteren dat:
-See, it's easy one
-Fortunately, almost no exceptions
-Russian is logical language
-You will have questions tomorrow
-Patrick?
"Da!"
-We continue to ze exercise, chorasjo?
"Da"
-Patrick?
"Da!"
...en opeens was het tijd voor de naamvallen, waarvan wij er op het moment zes onderscheiden. In het struikgewas ritselde het van een zevende, maar onze docente wilde er niet veel over kwijt. Om het begrip naamvallen te relativeren voor onze klasgenoot Patrick vertelden we dat men er in het Fins 16 onderscheidt, en dat het in de Russkij Yazik met 6 à 7 stuks dus aardig meevalt. Da, narwal. De grammatica is hier overigens verkeerd om. Men verbuigt, vanuit elke andere taal die ik ken bekeken, het verkeerde woord. VREEMD. Dat wordt dus even wennen, maargoed: waarom ook niet, we zijn hier nu toch.
Wat nog meer te schrijven over onze dag? Het is immers pas half 4 en er staat Held III en mij zo nog een praktijkles in de stad te wachten. Bij mijn vorige praktijkles, waarbij ik een treinkaartje van hier naar Helsinki wilde kopen om ooit ook weer thuis te kunnen geraken, had mijn 'praktijkmeisje' (ieuw? Maar u volgt me wel) dat al geregeld voor ik stamelend een 'Ztrastvoedj' kon uitbrengen.
Vanavond eten we bij Susanne en de Italianen geloof ik, 21:00. Kate en Martina (Oostenrijk) koken als tegenprestatie voor mijn Magnum Supperus van gisteravond.
Met een groet,
Sigmund
Held I
PS: dit luisteren we vet veel.
zondag 25 juli 2010
Dagdromen van een behaarde rotsschildpad
Lectori salutem,
Terwijl Held II & III na ons uitgaan naar Club Metro op zaterdagavond/zondagochtend-6-uur naar ons ridderlijke kasteeltje zijn vertrokken ben ik, Sigmund de Grote, Held I, met Prins Andreas de Vinkentering en zijn gemalin Luciepiet meegereisd naar hun Koninklijke paleis aan de andere kant van Basiljevski-eiland. Dat doet men als volgt: men houdt een auto aan op straat, biedt de chauffeur zo'n 200 roebel en gaat met 5 (inclusief chauffeur 6) mensen in een veel te kleine auto zitten die je naar het dichtstbijzijnde metrostation slingert zonder dat er daarbij al te veel doden vallen. Het leek de Love Parade wel. Op het metrostation zeg je twee van de 5 leden van het gezelschap vaarwel, en tegen de andere twee zeg je: "ik heb zin in Bounty-ijs. Ik weet dat jullie het in de ijkast hebben staan. Ik ga dus met jullie mee". Chill. Tegen jezelf zeg je niets, maar je denkt stilletjes natuurlijk wel aan het Bounty-ijs.
Russische clubs: de hitjes van 2007, het gehele oeuvre van de Black Eyed Peas en zeker 5 liedjes van Lady Gaga. Russische Hip-Hop (ya-fuck'n-rly). Gasolina. Alles. Dansen op het podium. De jongen-meisje-ratio is uit balans. Hoewel Rusland een vrouwenoverschot heeft, heeft de club een mannenoverschot. Held II had sjans, vooral mannen.
Er liepen een paar zwarte jongens rond. Ik vermoed dat ze bij de Wu-Tang Clan horen aangezien die hier binnenkort een optreden hebben. Ze probeerden de aanwezig Russen, die naar mijn mening overigens laffe dansers zijn, een aantal Hip-Hoppige handgebaren te leren. Men had het er maar moeilijk mee.
Het Bounty-ijs werd niks. Het was al, en is nog steeds. Het was wel aawezig, maar we hebben deegballetjes met vlees gegeten. De naam ervan is mij even ontschoten, maar wie hier een week is ontkomt er eigenlijk niet aan. Gelukkig zijn ze lekker. Daarna heb ik geslapen, tot 3 uur 's middags, en terwijl Held II en III thuis zaten te mokken ben ik met Prins de Vinkentering en Luciepjotr vanuit hun paleis op jacht gegaan naar voedsel.
Noot: Russinnen houden van leren broeken. En van strings. Dat kan je zien. Kijk maar.
Zoals de Grote Wittgenstein ooit eens zou hebben kunnen gezegd, op semi-sarcastische maar toch ook op enthousiaste en masculien-chauvinistische wijze: "Hoera".
De situatie "ingeklemd door zwetende Russinnen" had ik mij wel ongeveer voorgesteld zoals gisternacht in Club Metro. Dan weet men dat.
Voedsel gevonden! Niet op de gewenste plek, maar toch. Ongeveer de helft van de plekken die aangeprezen staat in de reisgids bestaat niet meer. "Opa, hoe was dat dan in de recessie?". "Nou jong, daar merkte je niet veel van. Behalve in Sint-Petersburg waar de helft van ALLE DINGEN heeft moeten opdoffen. Het verpestte mijn vakantie, en daarom ben ik nu een mankpotige baataap". "Arme Opa". "Ach jong, doe nog maar een Whiskey-druivensap".
Nadat we hadden ontbeten, het was 16:00 of zo, zijn we naar de Neva gelopen. Even aan het water gestaan en daarna met Held II en III, Suzanne, Martina en Kate gegeten bij Mama Roma. Dat bestond gelukkig nog wel. Pizza Carbonara is fijn. Dat men de airco uitzet als er éénmaal klanten zijn binnengelokt die, net zoals vliegen op poep afgaan, op de koele lucht afkwamen, niet.
Gisteren zijn we 's middags door de regen naar de Golf van Finland geweest. Het is bijna niet te geloven hoe mooi dit land eigenlijk is, en dat is nu precies de Paradox die ze hier de Russische logica noemen: het is hier goed en slecht. Alles heeft hier potentie maar wordt niet gebruikt of wordt misbruikt. Jammer, maar wel interessant. Bij de Golf van Finland stond een stel politieagenten te feesten alsof het een lieve lust was, het had echter een hoofdzonde kunnen heten. Het Goede, het Ware, en het Schone liggen hier onder een stoflaag van kan-mij-wat-bommen, en dat is anders dan thuis.
We hebben meer woorden met de 'ui' bedacht. Puinruimen heeft er 2, en is tot nog toe favoriet.
Koekenchlebmaker. Patrick, narwal, da.
Ik ga een poging tot de-was-doen doen. Ik let op, 'it might run'. Daarna de afwas. Dan nog huiswerk. Dat hoort er ook allemaal bij. "Arme Opa". "Ach jong, doe mij nog maar een Breezer-ananas".
Onze overburen zijn boeddhisten. Het is leuk om te zien dat er ook in Rusland (ENIGSZINS) sprake is van multiculturaliteit, hoewel ik de vele verschillende kleurtjes en geurtjes uit mijn thuisstad Amsterdam toch wel echt mis. De Wu-Tang Clan was voor mijn oog dan ook een verademing. Er wordt niet overal even goed mee omgegaan, dat weet ik, maar toen ik vandaag op straat een man zag lopen met een gekleurde vriendin waarmee hij driftig Russisch sprak ontviel mij een soort opgeluchte zucht. Dit in tegendeel tot het gevoel dat mij bekruipt als ik weer met de lift omhoog moet naar de 13e etage. Het piept, schommelt en kraakt. De lift doet de robot en dat was vast niet de bedoeling.
Men maakt hier aan de lopende band rare dingen mee en het is de bedoeling van dit blog, en zeker van mijn deelname daaraan, om daar een fenomenologische verantwoorde mededeling van te doen. Er gebeurt hier echter soms zo veel dat we nog wel eens wat willen vergeten. Ik weet zeker dat er op dit moment dingen zijn die ik u moet vertellen, maar u weet nu zeker dat ik die op het moment ben vergeten. Wat mij nog wel vers in het geheugen ligt is het Georgische restaurant waar ik aan het begin van deze week met Gabo de Italiaan, Held II, Prins de Vinkentering, Luciepiet en Mijzelf heb gedineerd. De naam was ingewikkeld, maar het eten was simpel en heerlijk. En die wijn. O, die heerlijke wijn. En ik ben geen wijnmens. Ik ben kattenmens, modus ponens, muziekmens, mensenmens en onmens. Maar wauw.
De gastvrouw was een Georgische van in de veertig, geholpen door naar wat ik aanneem haar familie was. Het was er gezellig, er zongen mensen karaoke, net zoals in het Azerbeidzjaanse restaurant waarbij wij een paar dagen later aten. De mens is hier vriendelijk, als men eenmaal binnenshuis is. De gezichten en monden breken open. Voedsel, wijn, praten, lachen. Expressie! Dit in tegenstelling tot op straat, waar het op de auto's na feitelijk stil is.
Nu wacht mij de afgrond. Ik bedoel afwas.
Groet,
Sigmund
Held I
Terwijl Held II & III na ons uitgaan naar Club Metro op zaterdagavond/zondagochtend-6-uur naar ons ridderlijke kasteeltje zijn vertrokken ben ik, Sigmund de Grote, Held I, met Prins Andreas de Vinkentering en zijn gemalin Luciepiet meegereisd naar hun Koninklijke paleis aan de andere kant van Basiljevski-eiland. Dat doet men als volgt: men houdt een auto aan op straat, biedt de chauffeur zo'n 200 roebel en gaat met 5 (inclusief chauffeur 6) mensen in een veel te kleine auto zitten die je naar het dichtstbijzijnde metrostation slingert zonder dat er daarbij al te veel doden vallen. Het leek de Love Parade wel. Op het metrostation zeg je twee van de 5 leden van het gezelschap vaarwel, en tegen de andere twee zeg je: "ik heb zin in Bounty-ijs. Ik weet dat jullie het in de ijkast hebben staan. Ik ga dus met jullie mee". Chill. Tegen jezelf zeg je niets, maar je denkt stilletjes natuurlijk wel aan het Bounty-ijs.
Russische clubs: de hitjes van 2007, het gehele oeuvre van de Black Eyed Peas en zeker 5 liedjes van Lady Gaga. Russische Hip-Hop (ya-fuck'n-rly). Gasolina. Alles. Dansen op het podium. De jongen-meisje-ratio is uit balans. Hoewel Rusland een vrouwenoverschot heeft, heeft de club een mannenoverschot. Held II had sjans, vooral mannen.
Er liepen een paar zwarte jongens rond. Ik vermoed dat ze bij de Wu-Tang Clan horen aangezien die hier binnenkort een optreden hebben. Ze probeerden de aanwezig Russen, die naar mijn mening overigens laffe dansers zijn, een aantal Hip-Hoppige handgebaren te leren. Men had het er maar moeilijk mee.
Het Bounty-ijs werd niks. Het was al, en is nog steeds. Het was wel aawezig, maar we hebben deegballetjes met vlees gegeten. De naam ervan is mij even ontschoten, maar wie hier een week is ontkomt er eigenlijk niet aan. Gelukkig zijn ze lekker. Daarna heb ik geslapen, tot 3 uur 's middags, en terwijl Held II en III thuis zaten te mokken ben ik met Prins de Vinkentering en Luciepjotr vanuit hun paleis op jacht gegaan naar voedsel.
Noot: Russinnen houden van leren broeken. En van strings. Dat kan je zien. Kijk maar.
Zoals de Grote Wittgenstein ooit eens zou hebben kunnen gezegd, op semi-sarcastische maar toch ook op enthousiaste en masculien-chauvinistische wijze: "Hoera".
De situatie "ingeklemd door zwetende Russinnen" had ik mij wel ongeveer voorgesteld zoals gisternacht in Club Metro. Dan weet men dat.
Voedsel gevonden! Niet op de gewenste plek, maar toch. Ongeveer de helft van de plekken die aangeprezen staat in de reisgids bestaat niet meer. "Opa, hoe was dat dan in de recessie?". "Nou jong, daar merkte je niet veel van. Behalve in Sint-Petersburg waar de helft van ALLE DINGEN heeft moeten opdoffen. Het verpestte mijn vakantie, en daarom ben ik nu een mankpotige baataap". "Arme Opa". "Ach jong, doe nog maar een Whiskey-druivensap".
Nadat we hadden ontbeten, het was 16:00 of zo, zijn we naar de Neva gelopen. Even aan het water gestaan en daarna met Held II en III, Suzanne, Martina en Kate gegeten bij Mama Roma. Dat bestond gelukkig nog wel. Pizza Carbonara is fijn. Dat men de airco uitzet als er éénmaal klanten zijn binnengelokt die, net zoals vliegen op poep afgaan, op de koele lucht afkwamen, niet.
Gisteren zijn we 's middags door de regen naar de Golf van Finland geweest. Het is bijna niet te geloven hoe mooi dit land eigenlijk is, en dat is nu precies de Paradox die ze hier de Russische logica noemen: het is hier goed en slecht. Alles heeft hier potentie maar wordt niet gebruikt of wordt misbruikt. Jammer, maar wel interessant. Bij de Golf van Finland stond een stel politieagenten te feesten alsof het een lieve lust was, het had echter een hoofdzonde kunnen heten. Het Goede, het Ware, en het Schone liggen hier onder een stoflaag van kan-mij-wat-bommen, en dat is anders dan thuis.
We hebben meer woorden met de 'ui' bedacht. Puinruimen heeft er 2, en is tot nog toe favoriet.
Koekenchlebmaker. Patrick, narwal, da.
Ik ga een poging tot de-was-doen doen. Ik let op, 'it might run'. Daarna de afwas. Dan nog huiswerk. Dat hoort er ook allemaal bij. "Arme Opa". "Ach jong, doe mij nog maar een Breezer-ananas".
Onze overburen zijn boeddhisten. Het is leuk om te zien dat er ook in Rusland (ENIGSZINS) sprake is van multiculturaliteit, hoewel ik de vele verschillende kleurtjes en geurtjes uit mijn thuisstad Amsterdam toch wel echt mis. De Wu-Tang Clan was voor mijn oog dan ook een verademing. Er wordt niet overal even goed mee omgegaan, dat weet ik, maar toen ik vandaag op straat een man zag lopen met een gekleurde vriendin waarmee hij driftig Russisch sprak ontviel mij een soort opgeluchte zucht. Dit in tegendeel tot het gevoel dat mij bekruipt als ik weer met de lift omhoog moet naar de 13e etage. Het piept, schommelt en kraakt. De lift doet de robot en dat was vast niet de bedoeling.
Men maakt hier aan de lopende band rare dingen mee en het is de bedoeling van dit blog, en zeker van mijn deelname daaraan, om daar een fenomenologische verantwoorde mededeling van te doen. Er gebeurt hier echter soms zo veel dat we nog wel eens wat willen vergeten. Ik weet zeker dat er op dit moment dingen zijn die ik u moet vertellen, maar u weet nu zeker dat ik die op het moment ben vergeten. Wat mij nog wel vers in het geheugen ligt is het Georgische restaurant waar ik aan het begin van deze week met Gabo de Italiaan, Held II, Prins de Vinkentering, Luciepiet en Mijzelf heb gedineerd. De naam was ingewikkeld, maar het eten was simpel en heerlijk. En die wijn. O, die heerlijke wijn. En ik ben geen wijnmens. Ik ben kattenmens, modus ponens, muziekmens, mensenmens en onmens. Maar wauw.
De gastvrouw was een Georgische van in de veertig, geholpen door naar wat ik aanneem haar familie was. Het was er gezellig, er zongen mensen karaoke, net zoals in het Azerbeidzjaanse restaurant waarbij wij een paar dagen later aten. De mens is hier vriendelijk, als men eenmaal binnenshuis is. De gezichten en monden breken open. Voedsel, wijn, praten, lachen. Expressie! Dit in tegenstelling tot op straat, waar het op de auto's na feitelijk stil is.
Nu wacht mij de afgrond. Ik bedoel afwas.
Groet,
Sigmund
Held I
De dag is rond
-Zondag
-31˚
-Onbewolkt
-Kater
-Vrije Tijd
-Ontbijt
-Mogelijkheden zijn eindeloos
-Thuis zitten wint van alle mogelijkheden
-Overleg
-Schrijven
-SMS-en
-Dragonball Z nostalgie
-Overleg
-Nog geen huiswerk gemaakt
-Overleg over aanstaand avondeten
-Italiaan?
-Beltegoed is op
-Gebeld worden is gratis
-Willem knikt, het komt dus wel goed
-Lonely Planet
-Mama Roma?
-Willem bromt en boert en kijkt tevreden
-Het is te warm om ons te gaan haasten
-Kate, Susanne en Martina lopen rond in de stad
-Het is allemaal duidelijk
St. Petersburg
-31˚
-Onbewolkt
-Kater
-Vrije Tijd
-Ontbijt
-Mogelijkheden zijn eindeloos
-Thuis zitten wint van alle mogelijkheden
-Overleg
-Schrijven
-SMS-en
-Dragonball Z nostalgie
-Overleg
-Nog geen huiswerk gemaakt
-Overleg over aanstaand avondeten
-Italiaan?
-Beltegoed is op
-Gebeld worden is gratis
-Willem knikt, het komt dus wel goed
-Lonely Planet
-Mama Roma?
-Willem bromt en boert en kijkt tevreden
-Het is te warm om ons te gaan haasten
-Kate, Susanne en Martina lopen rond in de stad
-Het is allemaal duidelijk
St. Petersburg
De president van Ethiopië
De drie centrale helden in ons avontuur zijn als een blok gevallen voor de charmes van een Russische vrouw. De vrouwen in Rusland zijn, zoals wij allemaal wel weten, opgedirkt met de hoogste hakken, de dunste jurkjes, kortste rokjes en broekjes. Ik heb van horen fluisteren dat femme fatale oorspronkelijk een Russisch woord is, maar hoe dat echt zit, daar kunnen we slechts naar gissen, misschien weet de КГБ hier meer van. Hoe het ook zij, de helden hebben hun hoofd verloren aan een Russische vrouw, maar deze vrouw is anders. Het is een dametje, klein van stuk, tenger te noemen, zonder hoge hak en zo naar het schijnt nog nooit in minirok te zien geweest. Het is niet het uiterlijk van onze gids in de Russische jungle van onwetendheid, wat onze jongens gevangen houdt in de krochten van de Russische nieuwbouwkolossen, smachtend naar het moment een glimp van haar aanwezigheid op te vangen en aandachtig naar haar te luisteren, terwijl ze de mooiste van allen is, zonder het maar zelfs te beseffen, maar haar humor, charisma, en tegelijkertijd ook haar charme en intelligentie is wat voor hen telt.
Haar naam is Катя, verbastering van Екатарина. Zo kort, maar zo subtiel weten in te korten, dat haar ouders de statie van haar oorspronkelijke naam hebben weten te behouden, en er zelfs een randje geniaal simplisme in hebben weten te bereiken.
De manier waarop zij in onze geesten probeert te komen en onze hersen spierpijn bezorgd door ze te laten bewegen op manieren die geen enkel andere vrouw ooit voor elkaar heeft weten te krijgen, is op z'n zachtst gezegd als een mirakel uit de hemel gedaald. Zij weet een snaar te raken die daardoor zó wordt gespannen dat hij losschiet op het moment dat zij dat het liefst heeft. Dát is waarom onze jonge helden zoveel compassie voor haar hebben.
Door een voorbeeld te noemen zullen wij alleen maar te kort schieten in de uitleg van het magnefieke, het grote goed laat zich immers niet uitleggen, maar desondanks zullen we trachten een glimp van het
onbereikbare bereikbaar te maken.
Men neme de President van Ethiopië.
Op het eerste gezicht een vreemd persoon in deze context, maar het zal snel duidelijk worden waarom deze verre vriend aangehaald wordt. Tijdens de prachtige hersengymnastiek is er een oefening geweest die verder gaat dan de ringen of zelfs de bok, om over de brug maar te zwijgen. De oefening behelste de Russische spreekvaardigheid. Катя had kleine vingerpoppetjes meegenomen, van de bij ons alle welbekende blauwgele firma uit Zweden, en daarmee moest er een rollenspel gedaan worden. Even waande we ons uit ons kleine klaslokaaltje en vertoefden wij in een heuse (fantasie)Televiesie-Studio alwaar een opname werd gemaakt van een interview met, jawel, de President van Ethiopië (die verdacht veel gelijkenissen met de Kerstman vertoonde, we zullen hiervoor wederom de КГБ om uitleg moeten vragen). Onze robuuste held Ziggy had de fenomenale rol van interviewer op zich gekregen, wat een enorme verantwoordelijkheid met zich mee bracht; het op gang houden van het (Russische) interview. De druk was duidelijk te voelen, maar gelukkig werd hij bijgestaan door zijn edele vriend Willem die ondertussen was gebombardeerd tot Ethiopië expert en zo allemaal feitjes moest zien door te spelen. Geen gemakkelijke taak, gezien de korte tijd dat onze helden zich in Rusland vermaken en zo nog eigenlijk aan de hand van een gids in het duister geleid moeten worden. Enfin, de interviewer, een poppetje aan de wijsvinger van Ziggy, gekleed als kok, en de expert, een poppetje aan Willems vinger, met een duikpak aan, gingen de President van Ethiopië, een vingerpoppetje, aan de hand van onze geniale klasgenoot Patrick, dat luistert naar de naam Санкта Клаус, ondervragen, bijgestaan door een zeer kritisch publiek, belichaamd door de vingers van onze charmante klasgenote Susanne.
Door deze oefening van Катя hebben we moeten lachen dat onze broeken er nu nog steeds bruin door kleuren, en ik zie met angst en beven tegemoet naar de keren dat 'De President van Ethiopië' wordt aangehaald en we wederom onze broeken in de was zulen moeten gooien. Катя is een verademing in het immer grauwe Rusland en diens nors kijkende inwoners. Haar lesmethode is gebasseerd op de theorie dat met hard werken en een flinke dosis lol, de taal er als zoete honing in glijdt. Kon ik maar altijd onwetend zijn en haar lessen kunnen blijven volgen.
Ignorance is bliss.
zaterdag 24 juli 2010
Het is nacht. Een oog kijkt.
Beste toehoorders, beluisteraars, spionnen en ander gespuis,
Het heeft even geduurd, maar het is tijd voor een nieuw bericht. Het is half vier, de zon is van plan spoedig te herrijzen en als een trotse pauw haar stralen op de kolossen om ons heen te werpen, dus veel slaap zal er niet meer van komen. Niet dat we dat heel erg vinden: er is bier en we hebben weekend. Weliswaar worden we morgenochtend op een absurd vroeg tijdstip verwacht om naar een stukje zee en een museum te gaan, maar omdat we toch van plan zijn er vandoor te gaan om ons neer te vlijen op een stukje gras met water om onze voeten en een koud biertje nabij de rechterhand komt het allemaal helemaal goed. Nu volgen nachtelijke observaties;
- Lange auto's scheuren langs, spugen mensen uit bij een flat en knorren verder.
- Er klinkt de godganse tijd muziek ver weg, dat genoeg irriteert om niet helemaal te laten ontploffen maar wel aan het zeiken zet.
- Er lopen escortmeisjes rond, die hun mond slordig afvegen. De slip van hun broekje heeft de grootte van een pepernoot.
- Er zijn feesten aan de gang in andere appartementen, feesten met vaal licht, mensen met waaierig haar die uit het raam hangen om te zwaaien en flesjes groene drank.
- De andere lift is op de negende verdieping blijven hangen.
- Russen zijn blij als je Duits kunt.
- Een dronken Rus verontschuldigt zich of slaat erop los.
- Er zijn te veel schoonheidssalons in de buurt.
- Duitsers zijn niet zo blij als je zou denken als je Russisch kunt.
- Ik had mij de situatie 'ingeklemd door zweterige Russinnen' toch anders voorgesteld. De metro is leuk.
- We hebben een gedicht geschreven, speciaal voor iedereen die geen 'ui' kan zeggen. Iedereen dus, behalve de hier aanwezige Голландски. Komt ' ie:
Wij ruilen
Suiker en fruit
voor uien en kuit
en
ruiken onze buik,
kijkend uit een ruit.
Op onze kruin prijkt een pruik die uitzonderlijk ruit,
terwijl op het fornuis
een uil en een muis
op de uitkijk staan
en
uit het kattenluik
van de bruid
een vleermuis kruipt.
(Florian Jacobs & Sigmund Bruno Schilpzand, 24/07/2010)
- Willem slaapt.
- Het werkwoord 'zijn' kent men niet in de tegenwoordige tijd.
- Men probeert toeristen hier in cafeetjes per ongeluk 60 roebel te veel te laten betalen.
Gelukkig kunnen we ons al een beetje verdedigen.
- Het heeft geregend.
- Willems patat > pasta van de Italianen.
- Men kijkt er hier raar van op als je zegt dat je graag wil lunchen met brood.
Gegroet,
Florian, Sigmund en Willem
zondag 18 juli 2010
De ballon blijft - zondag de 18e juli
Welkom op deze blog, die, zo waarschuwen wij u tijdig, bedoeld is ter enthousiasmering voor de taalcursus die ons hier en nu verzeild heeft doen raken. Deze blog is uitsluitend bestemd voor liefhebbers van het absurde, het niet-eerder-als-zodanig-genoemde en voor de dwaas die alleen oog heeft voor het detail dat verder niet terzake doet. De eerste held van dit verhaal, Ziggy (Сигмунд Бруно Схилпзанд), begon zijn reis op 15 juli om 6 uur in de morgen, in een taxi die "Road to Nowhere" op had staan. Begon goed. Hij vertrok met de trein naar Duisburg om 7 uur en belandde in Wuppertal. Hier viste hij een Nederlands gezin uit de Wuppertalse vallei op, dat hem belaadde met vele geschenken, waaronder een trip naar Kopenhagen. "Zo," dacht Ziggy, "dat komt mooi uit, want ik moet toch die kant op. Zo zie je maar weer, het geluk zit in een klein hoekje aan vergeelde, lichtgevende folie te knagen." Fluitend ging onze jonge held naar het Hoge Noorden. Daar was vooral nukkig volk. Het gezin vervolgde zijn weg naar de beren, maar Ziggy ging verder, de horizon tegemoet en het zilte zeewater achterna. Malmö volgde, waar Ziggy de vriendelijke jongeman (niet een held van dit verhaal, maar eerder een behulpzame page) Alex ontmoette, die hem met welluidend trompetgeschal de weg wees naar de toendra's rond Stockholm. Daar vandaan volgde een reis met allerlei inheemse vaartuigen naar de donkerten van Finlandija: Daar Waar De Maan Nooit Zingt. Hoewel hij niet bang is uitgevallen, moest Ziggy wel een paar angstscheetjes wegdrukken bij het zien van de diepe ravijnen, waar stenen ter grootte van villa's in werden geworpen door bologige lilliputters en vreugdevuren werden verhoogd en verlengd met het bloed van maagdelijke rendieren. En toen waren we pas in Helsinki. In de trein naar Санкт-Петербург kwam onze robuuste held tegenover een inboorlinge te zitten, die met de eetlust van een varaan een pak ham naar binnen schrokte. Hoe verheugd zij gromde, toen Ziggy haar knots op het bagagerek plaatste, laten wij aan uw fantasie over. Ziggy heeft haar adres gekregen en zal haar zeker een prentkaartje sturen.
Nu liep Ziggy een echte kwade boer tegen het lijf, die hem sommeerde zijn papieren in te leveren. Zo gezegd, zo gedaan. Nu waren de papieren van Ziggy bij de blauwogige boer, die groot en gevaarlijk in de papieren bladerde. Zo was hij papierloos en reddeloos. Twee uur later wierp een ander potig figuur de documenten in zijn coupé. De reus had er stickers van kleine draakjes met poezenstaarten ingeplakt. De zon overvleugelde de maan. Gratis bier werd voor niets verstrekt na de grens. Ontroerd kwam Ziggy in St. Petersburg aan, 's avonds elf uur lokale tijd, twee dagen na de befaamde taxi. De stad waar de helden van dit verhaal zich in rondwentelen als leergierige kinderen in een snikheet klaslokaal.
Held II, Florian, verging het minder spectaculair. Hoewel zijn thuishaven zijn vertrek bemoeilijkte door het opwerpen van barricades in de vorm van twee wijd openstaande, weinig uitnodigende bruggen, die als ware sfinxen de weg naar het vliegveld blokkeerden, kwamen hij en de zijnen (de Koning en de Koningin van dit verhaal: Prins Andreas de Vinkentering en zijn gemalin Luciepiet) zonder problemen aan in de grote stad. De douane hield hen niet tegen, wat luid gejuich aan hun kelen ontlokte. Hier was de douane niet van gediend (norse mensen in kleine hokjes hebben een onderontwikkeld gevoel voor gezelligheid, humor en algemeen sociaal contact), dus renden zij snel naar buiten. Daar werden zij opgehaald, en even later had het koninklijk paar hun paleis bereikt, dat een hele etage bestrijkt, zes slaapkamers, een keuken ter grootte van een woonkamer en een bad van acht vierkante meter bevat, en waar de airconditioning stuk is. Zij liepen hand in hand over het hoogpollige tapijt en prezen hun adellijke komaf.
Florian kwam ondertussen keurig aan op het godsvruchtige tijdstip van zeven over half zeven op de zondagavond. Ziggy en held nummer drie, Willem, waren reeds in Het Hol (adres: Mn d39, k3, l2 op de 13e verdieping) en er werden op informele toon formele begroetingen uitgewisseld. De stad lag aan hun voeten. Tevreden keken de drie helden op het speelveldje, het hondendresseerveldje en de kinderwagens op de grond neer. Er draaide iemand muziek uit de jaren tachtig. Het eerste bier smaakte uitstekend; de doperwtjes uit de magnetron wat minder; maar bovenal dient het Wonder van deze zondag, de door Willem geprepareerde patat, genoemd en geroemd.
Om hen heen torenden de flats hoog en droog. Zij waanden zich ware inwoners van de plek waar hun drie bedsteden stonden, waar hun pullen wachtten en waar de komende weken de eeuwigheid zich in twee weken zou versnellen als het middelpunt van een nimmer eindigende lijn. Het was nog dag. De nacht duurt in St. Petersburg sowieso een uur of vier, want de zon gaat onder om een uur of twaalf, schemert nog wat na, en komt dan weer snel omhoog. Om vier uur is het volop licht. Maar wie heeft er slaap nodig als er woorden, zinnen en verbanden zijn te leren? En als er doperwtjes in de magnetron staan? En als ze niet te eten zijn, maar als koude, groene papgelei uit het gebrom opstijgen? En als er een ballon is, één ballon, die op de boekenkast wacht met een getekende grimas op het gelaat, en als deze ballon de boodschap is, het signaal, dat erop duidt dat er iets van onvergaanbare glorie op deze plek is? Alles mag vergaan, maar de ballon blijft. Wij herhalen, de ballon blijft.
Abonneren op:
Posts (Atom)