Willem, Florian en ik delen hier een appartement. Twee kamers (slaapkamer en een woonkamer-slash-keukentje) en een badkamertje met toilet delen wij tussen drie vadsige lichamen en drie al even vadsige, zo niet nog vadsiger, ego's. Daarom wil ik even van dit blog gebruik maken om nog eens mijn excuus aan te bieden voor mijn ochtendhumeur.
Dit appartement, dat met z'n drieën nog wel bewoonbaar is heeft gisteravond onderdak geboden aan een gezelschap van acht. Niet alleen dat, ook heb ik met enige hulp van Florian ("man, dat past toch nooit! Goed dan, ik prik wel even in de aardappels.") en Susanne ("er moet nog zout door.") voor het hele gezelschap gekookt. Koken is hier overigens een schattige aangelegenheid. We koken min-of-meer omstebeurt voor elkaar, meestal in het appartement van Susanne en de Italianen (ons appartement past daar 2 à 3 keer in), en dat is altijd gezellie. Het recept van gisteren was als volgt, en is gebaseerd op iets dat ik maak als ik niet zoveel inspiratie heb maar wel honger:
-Studentenvoer voor 8, waarvan het merendeel student-
Men kookt aardappels, zo'n 2 kilogram, en pureert die later. Daar gaat mosterd, enigszins melk en zout doorheen naar wens van het gezelschap. Schil de aardappels eerst met een schaar, zo gaat dat hier in Rusland.
Terwijl de aardappels langzaam aan het koken zijn op uw elektrische plaatje (laaaaaaaaaaaaaaaaaaannnnnnnnnnnnnngggggggggggggzzzzzzzzzzzzzzzzzzzaaaaaaaaaaaaaaaaaaaammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm)
bakt u drie paprika's (schrijver dezes prefereert rode, maar in Rusland vindt men alleen gele en groene), anderhalve grote ui (dat wil zeggen: een grote en een kleine ui) en een halve kilo champignons-uit-blik op uw andere, tweede en laatste elektrische plaatje.
Voor de herbivoren gooit men er geen vleesch bij, en houdt men dus een pannetje apart, dat bij gebrek aan derde elektrische plaatje pas later wordt klaargemaakt, maar voor de vleescheters (iedereen, minus onze vriendin uit Australië) gooit men Koteletti bij de al-aan-het-bakken-zijnde eerder genoemde paprika's, uien en champignons-uit-blik.
Het bakken der dingen gebeurt uiteraard in talloze liters olijfolie.
Ik vond het lekker, alles is opgegeten en ik heb niemand horen klagen. Missie geslaagd, lijkt me zo. Koken voor 8 mensen, in een appartement voor 3 met 2 elektrische kookplaatjes is serious business. De hoeveelheden bestek en de borden blijken ook iedere keer weer een uitdaging om over bekers en kopjes maar niet te spreken. Wat een weelde, wat een zondige overvloed.
Na het diner was er watermeloen, op watermeloen volgde pingpong op het speelveldje bij ons voor de deur en op de pingpong volgde voor de drie vaste helden van deze blog een flauw kaartspelletje, een pivo en crème-brûlée-ijs. Wat een armoe, wat een hemelse schaarste.
Noot: in de metro klinkt het begin van de omroep inderdaad als Nazdarowje. Dat zal echter wel niet.
Vandaag was het weer vroeg dag, want om 9 uur hadden Held I en III les terwijl Held II nog als een bewusteloze gnoe met een longemfyseem lag te ronken en te rochelen. Dat is confronterend. Het liefst zou je zo iemand en zijn gehele voor en nageslacht uitmoorden als een schattig nest zeehondjes, maar omdat wij toch ook beschaafde mensen zijn hebben we daar van afgezien. Maakt u zich dus geen zorgen, Florian en zijn familie leven nog.
Daar wij tegenwoordig de tegenwoordige tijd onder de knie hebben vond Katya het in de nabije verleden tijd tijd om te beginnen aan de verleden en toekomstige tijd, waar wij in de nabije toekomst huiswerk voor zullen moet maken. In het Russisch zijn de tijden interessant, vooral het concept verleden tijd is hier nogal anders dan wij gewend zijn en ook de vervoeging is enigszins raar. Het is niet moeilijk te leren om te leren of te schrijven, maar wel moeilijk toe te passen omdat de Russische taal een ander 'gevoel' heeft. Er is hier, om het cryptisch te stellen, veel meer verleden tijd dan in Nederland. Wie zo nodig wil weten wat dat betekent moet de cursus maar gaan doen, dit is immers een reclameblog (haha, reclameblok, woordgrapjes). De toekomstige tijd is dan wel weer heel vertrouwd.
De lestijd vliegt voorbij als een arend met pilletjes op, en zoals een olifant een pakje boter openmaakt met een gummiknuppel bewerkt Katya onze hersens, net zo lang totdat wij accepteren dat:
-See, it's easy one
-Fortunately, almost no exceptions
-Russian is logical language
-You will have questions tomorrow
-Patrick?
"Da!"
-We continue to ze exercise, chorasjo?
"Da"
-Patrick?
"Da!"
...en opeens was het tijd voor de naamvallen, waarvan wij er op het moment zes onderscheiden. In het struikgewas ritselde het van een zevende, maar onze docente wilde er niet veel over kwijt. Om het begrip naamvallen te relativeren voor onze klasgenoot Patrick vertelden we dat men er in het Fins 16 onderscheidt, en dat het in de Russkij Yazik met 6 à 7 stuks dus aardig meevalt. Da, narwal. De grammatica is hier overigens verkeerd om. Men verbuigt, vanuit elke andere taal die ik ken bekeken, het verkeerde woord. VREEMD. Dat wordt dus even wennen, maargoed: waarom ook niet, we zijn hier nu toch.
Wat nog meer te schrijven over onze dag? Het is immers pas half 4 en er staat Held III en mij zo nog een praktijkles in de stad te wachten. Bij mijn vorige praktijkles, waarbij ik een treinkaartje van hier naar Helsinki wilde kopen om ooit ook weer thuis te kunnen geraken, had mijn 'praktijkmeisje' (ieuw? Maar u volgt me wel) dat al geregeld voor ik stamelend een 'Ztrastvoedj' kon uitbrengen.
Vanavond eten we bij Susanne en de Italianen geloof ik, 21:00. Kate en Martina (Oostenrijk) koken als tegenprestatie voor mijn Magnum Supperus van gisteravond.
Met een groet,
Sigmund
Held I
PS: dit luisteren we vet veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten