Продолжить

Wodka giet sijpelend door schor zingende kelen.

Karaoke is alom. De tekst verdwijnt langzaam

In het vuile scherm. De zon schijnt onder. Een glas breekt krakend.

Wie spreekt? Wie schreeuwt? Wie proost?

Stemmen zwijgen, alleen gezang breekt door

Een sluier van gewiste lachtranen, van geel gelach. Van schaamdruppels.

Val. Bron van ongeveinsdheid. Val dieper,

Bereik een bodem, van een gedempte put. Waar is de schaamte?

Die schuilt onder het dak, het verkrampte dak dat samentrekt

In de spanning van vergeten nostalgie. Hier komt zij dan.

Lieve, Vroegere. Café waarin ik zat

Toen jij jouw gedichten voordroeg als aan de maan.

Een grimas vormt zich. De wenkbrauwen schuiven

Als zich openende bruggen van elkaar af. De mond,

Net sprekend, opent en sluit in weebewegingen.

Men baart klanken. De nacht slokt ze op.

Verder. Dieper. Langer.

Een slurf duikt de koelkast in. Verguld toeteren wij verder.

De schappen zijn vol. Er moet gedronken. Drink

Op de gastheer, op de schoonheid der vrouwen.

Spreek van vrolijke Russen, die Duits grommen in een vastgelopen lift.

Eer de zonsondergang. Eer de zwarte kleur. Eer het groene oog.

Brom en brul. Kamer, lach. Lach, spring

Van de monden op het balkon, verder

Naar een ander balkon, daar wordt geklonken en klinkt gebulder.

Drank gaat van hand tot hand. De monden zingen

Oude liederen in nieuwe talen; er is een blik

Diep als de bodem, donker als de bodem,

Veelbelovend als de nieuwste toevoer van gouden tijd.

Het zijn de ogen van de oudste, mooiste koningin

Die verleiden en verpanden in dezelfde tijd

- Waar is de tijd eigenlijk? -

Als zij lacht en drinkt. Aan neuzen hangen parels

En kettingen. En zweet. De gedachte zweeft

Tussen mogelijk en mogelijk.

Als haar ogen vallen, is het tijd.

Hier, daar, ergens

Zingen wij verder.

De dag is niet lang, maar de nacht is nog korter.

De wereld mag gaan, maar wij zingen verder.