Dagdromen van een behaarde rotsschildpad

Lectori salutem,

Terwijl Held II & III na ons uitgaan naar Club Metro op zaterdagavond/zondagochtend-6-uur naar ons ridderlijke kasteeltje zijn vertrokken ben ik, Sigmund de Grote, Held I, met Prins Andreas de Vinkentering en zijn gemalin Luciepiet meegereisd naar hun Koninklijke paleis aan de andere kant van Basiljevski-eiland. Dat doet men als volgt: men houdt een auto aan op straat, biedt de chauffeur zo'n 200 roebel en gaat met 5 (inclusief chauffeur 6) mensen in een veel te kleine auto zitten die je naar het dichtstbijzijnde metrostation slingert zonder dat er daarbij al te veel doden vallen. Het leek de Love Parade wel. Op het metrostation zeg je twee van de 5 leden van het gezelschap vaarwel, en tegen de andere twee zeg je: "ik heb zin in Bounty-ijs. Ik weet dat jullie het in de ijkast hebben staan. Ik ga dus met jullie mee". Chill. Tegen jezelf zeg je niets, maar je denkt stilletjes natuurlijk wel aan het Bounty-ijs.

Russische clubs: de hitjes van 2007, het gehele oeuvre van de Black Eyed Peas en zeker 5 liedjes van Lady Gaga. Russische Hip-Hop (ya-fuck'n-rly). Gasolina. Alles. Dansen op het podium. De jongen-meisje-ratio is uit balans. Hoewel Rusland een vrouwenoverschot heeft, heeft de club een mannenoverschot. Held II had sjans, vooral mannen.

Er liepen een paar zwarte jongens rond. Ik vermoed dat ze bij de Wu-Tang Clan horen aangezien die hier binnenkort een optreden hebben. Ze probeerden de aanwezig Russen, die naar mijn mening overigens laffe dansers zijn, een aantal Hip-Hoppige handgebaren te leren. Men had het er maar moeilijk mee.

Het Bounty-ijs werd niks. Het was al, en is nog steeds. Het was wel aawezig, maar we hebben deegballetjes met vlees gegeten. De naam ervan is mij even ontschoten, maar wie hier een week is ontkomt er eigenlijk niet aan. Gelukkig zijn ze lekker. Daarna heb ik geslapen, tot 3 uur 's middags, en terwijl Held II en III thuis zaten te mokken ben ik met Prins de Vinkentering en Luciepjotr vanuit hun paleis op jacht gegaan naar voedsel.

Noot: Russinnen houden van leren broeken. En van strings. Dat kan je zien. Kijk maar.
Zoals de Grote Wittgenstein ooit eens zou hebben kunnen gezegd, op semi-sarcastische maar toch ook op enthousiaste en masculien-chauvinistische wijze: "Hoera".
De situatie "ingeklemd door zwetende Russinnen" had ik mij wel ongeveer voorgesteld zoals gisternacht in Club Metro. Dan weet men dat.

Voedsel gevonden! Niet op de gewenste plek, maar toch. Ongeveer de helft van de plekken die aangeprezen staat in de reisgids bestaat niet meer. "Opa, hoe was dat dan in de recessie?". "Nou jong, daar merkte je niet veel van. Behalve in Sint-Petersburg waar de helft van ALLE DINGEN heeft moeten opdoffen. Het verpestte mijn vakantie, en daarom ben ik nu een mankpotige baataap". "Arme Opa". "Ach jong, doe nog maar een Whiskey-druivensap".

Nadat we hadden ontbeten, het was 16:00 of zo, zijn we naar de Neva gelopen. Even aan het water gestaan en daarna met Held II en III, Suzanne, Martina en Kate gegeten bij Mama Roma. Dat bestond gelukkig nog wel. Pizza Carbonara is fijn. Dat men de airco uitzet als er éénmaal klanten zijn binnengelokt die, net zoals vliegen op poep afgaan, op de koele lucht afkwamen, niet.

Gisteren zijn we 's middags door de regen naar de Golf van Finland geweest. Het is bijna niet te geloven hoe mooi dit land eigenlijk is, en dat is nu precies de Paradox die ze hier de Russische logica noemen: het is hier goed en slecht. Alles heeft hier potentie maar wordt niet gebruikt of wordt misbruikt. Jammer, maar wel interessant. Bij de Golf van Finland stond een stel politieagenten te feesten alsof het een lieve lust was, het had echter een hoofdzonde kunnen heten. Het Goede, het Ware, en het Schone liggen hier onder een stoflaag van kan-mij-wat-bommen, en dat is anders dan thuis.

We hebben meer woorden met de 'ui' bedacht. Puinruimen heeft er 2, en is tot nog toe favoriet.

Koekenchlebmaker. Patrick, narwal, da.

Ik ga een poging tot de-was-doen doen. Ik let op, 'it might run'. Daarna de afwas. Dan nog huiswerk. Dat hoort er ook allemaal bij. "Arme Opa". "Ach jong, doe mij nog maar een Breezer-ananas".
Onze overburen zijn boeddhisten. Het is leuk om te zien dat er ook in Rusland (ENIGSZINS) sprake is van multiculturaliteit, hoewel ik de vele verschillende kleurtjes en geurtjes uit mijn thuisstad Amsterdam toch wel echt mis. De Wu-Tang Clan was voor mijn oog dan ook een verademing. Er wordt niet overal even goed mee omgegaan, dat weet ik, maar toen ik vandaag op straat een man zag lopen met een gekleurde vriendin waarmee hij driftig Russisch sprak ontviel mij een soort opgeluchte zucht. Dit in tegendeel tot het gevoel dat mij bekruipt als ik weer met de lift omhoog moet naar de 13e etage. Het piept, schommelt en kraakt. De lift doet de robot en dat was vast niet de bedoeling.

Men maakt hier aan de lopende band rare dingen mee en het is de bedoeling van dit blog, en zeker van mijn deelname daaraan, om daar een fenomenologische verantwoorde mededeling van te doen. Er gebeurt hier echter soms zo veel dat we nog wel eens wat willen vergeten. Ik weet zeker dat er op dit moment dingen zijn die ik u moet vertellen, maar u weet nu zeker dat ik die op het moment ben vergeten. Wat mij nog wel vers in het geheugen ligt is het Georgische restaurant waar ik aan het begin van deze week met Gabo de Italiaan, Held II, Prins de Vinkentering, Luciepiet en Mijzelf heb gedineerd. De naam was ingewikkeld, maar het eten was simpel en heerlijk. En die wijn. O, die heerlijke wijn. En ik ben geen wijnmens. Ik ben kattenmens, modus ponens, muziekmens, mensenmens en onmens. Maar wauw.
De gastvrouw was een Georgische van in de veertig, geholpen door naar wat ik aanneem haar familie was. Het was er gezellig, er zongen mensen karaoke, net zoals in het Azerbeidzjaanse restaurant waarbij wij een paar dagen later aten. De mens is hier vriendelijk, als men eenmaal binnenshuis is. De gezichten en monden breken open. Voedsel, wijn, praten, lachen. Expressie! Dit in tegenstelling tot op straat, waar het op de auto's na feitelijk stil is.

Nu wacht mij de afgrond. Ik bedoel afwas.

Groet,
Sigmund
Held I