De president van Ethiopië

De drie centrale helden in ons avontuur zijn als een blok gevallen voor de charmes van een Russische vrouw. De vrouwen in Rusland zijn, zoals wij allemaal wel weten, opgedirkt met de hoogste hakken, de dunste jurkjes, kortste rokjes en broekjes. Ik heb van horen fluisteren dat femme fatale oorspronkelijk een Russisch woord is, maar hoe dat echt zit, daar kunnen we slechts naar gissen, misschien weet de КГБ hier meer van. Hoe het ook zij, de helden hebben hun hoofd verloren aan een Russische vrouw, maar deze vrouw is anders. Het is een dametje, klein van stuk, tenger te noemen, zonder hoge hak en zo naar het schijnt nog nooit in minirok te zien geweest. Het is niet het uiterlijk van onze gids in de Russische jungle van onwetendheid, wat onze jongens gevangen houdt in de krochten van de Russische nieuwbouwkolossen, smachtend naar het moment een glimp van haar aanwezigheid op te vangen en aandachtig naar haar te luisteren, terwijl ze de mooiste van allen is, zonder het maar zelfs te beseffen, maar haar humor, charisma, en tegelijkertijd ook haar charme en intelligentie is wat voor hen telt.

Haar naam is Катя, verbastering van Екатарина. Zo kort, maar zo subtiel weten in te korten, dat haar ouders de statie van haar oorspronkelijke naam hebben weten te behouden, en er zelfs een randje geniaal simplisme in hebben weten te bereiken.

De manier waarop zij in onze geesten probeert te komen en onze hersen spierpijn bezorgd door ze te laten bewegen op manieren die geen enkel andere vrouw ooit voor elkaar heeft weten te krijgen, is op z'n zachtst gezegd als een mirakel uit de hemel gedaald. Zij weet een snaar te raken die daardoor zó wordt gespannen dat hij losschiet op het moment dat zij dat het liefst heeft. Dát is waarom onze jonge helden zoveel compassie voor haar hebben.

Door een voorbeeld te noemen zullen wij alleen maar te kort schieten in de uitleg van het magnefieke, het grote goed laat zich immers niet uitleggen, maar desondanks zullen we trachten een glimp van het

onbereikbare bereikbaar te maken.

Men neme de President van Ethiopië.

Op het eerste gezicht een vreemd persoon in deze context, maar het zal snel duidelijk worden waarom deze verre vriend aangehaald wordt. Tijdens de prachtige hersengymnastiek is er een oefening geweest die verder gaat dan de ringen of zelfs de bok, om over de brug maar te zwijgen. De oefening behelste de Russische spreekvaardigheid. Катя had kleine vingerpoppetjes meegenomen, van de bij ons alle welbekende blauwgele firma uit Zweden, en daarmee moest er een rollenspel gedaan worden. Even waande we ons uit ons kleine klaslokaaltje en vertoefden wij in een heuse (fantasie)Televiesie-Studio alwaar een opname werd gemaakt van een interview met, jawel, de President van Ethiopië (die verdacht veel gelijkenissen met de Kerstman vertoonde, we zullen hiervoor wederom de КГБ om uitleg moeten vragen). Onze robuuste held Ziggy had de fenomenale rol van interviewer op zich gekregen, wat een enorme verantwoordelijkheid met zich mee bracht; het op gang houden van het (Russische) interview. De druk was duidelijk te voelen, maar gelukkig werd hij bijgestaan door zijn edele vriend Willem die ondertussen was gebombardeerd tot Ethiopië expert en zo allemaal feitjes moest zien door te spelen. Geen gemakkelijke taak, gezien de korte tijd dat onze helden zich in Rusland vermaken en zo nog eigenlijk aan de hand van een gids in het duister geleid moeten worden. Enfin, de interviewer, een poppetje aan de wijsvinger van Ziggy, gekleed als kok, en de expert, een poppetje aan Willems vinger, met een duikpak aan, gingen de President van Ethiopië, een vingerpoppetje, aan de hand van onze geniale klasgenoot Patrick, dat luistert naar de naam Санкта Клаус, ondervragen, bijgestaan door een zeer kritisch publiek, belichaamd door de vingers van onze charmante klasgenote Susanne.

Door deze oefening van Катя hebben we moeten lachen dat onze broeken er nu nog steeds bruin door kleuren, en ik zie met angst en beven tegemoet naar de keren dat 'De President van Ethiopië' wordt aangehaald en we wederom onze broeken in de was zulen moeten gooien. Катя is een verademing in het immer grauwe Rusland en diens nors kijkende inwoners. Haar lesmethode is gebasseerd op de theorie dat met hard werken en een flinke dosis lol, de taal er als zoete honing in glijdt. Kon ik maar altijd onwetend zijn en haar lessen kunnen blijven volgen.

Ignorance is bliss.